Een gevecht voor het leven Wim Baan Rijssen Nijverdalseweg 37

Een gevecht voor het leven

Last Updated: november 16, 2026By Views: 1

Een gevecht voor het leven Auteur: Stanley ter Haar
Rubriek: Persoonlijke verhalen | Familie | Liefde en verbondenheid
Publicatiedatum: 28 April 2025
Locatie: Deventer

Wat een nieuw begin had moeten worden

De afgelopen veertien dagen heb jij gevochten voor je leven.

Wat bedoeld was als een nieuw begin voor jou en mama, een verhuizing uit het ouderlijk huis naar een gelijkvloerse woning, eindigde bijna in een nachtmerrie.

Twee dagen voor de geplande verhuizing werd je met spoed door de ambulance opgehaald. Je had vocht achter je longen, vocht rond je hart, je lichaamstemperatuur was gedaald naar 34 graden, je bloeddruk was extreem laag en je bloedsuiker stond op 2.

Je was stervende.

Machteloos moest ik toekijken

De eerste dagen in het ziekenhuis was ik dag en nacht bij je.

Je was in de war, angstig en ’s nachts wilde je naar huis. De zusters wisten zich ook geen raad, maar we zijn er samen toch doorheen gekomen.

Het was hartverscheurend om je zo te zien.

Machteloos moest ik toekijken, terwijl de tranen vaak over mijn wangen stroomden.

Wat een bak ellende.

Slecht nieuws stapelde zich op. Terwijl je lichaam vocht, kwam het besef dat je, zonder afscheid te kunnen nemen, het huis waar je geboren en getogen was, had moeten achterlaten.

En niemand wist of je ooit nog het nieuwe huis zou betreden.

Tot overmaat van ramp werd ons verteld dat, ondanks je wens om gereanimeerd te worden, de artsen geen toekomst meer zagen waarin dat zinvol zou zijn.

Je zou er als een kasplantje uit komen.

Tegen alle verwachtingen in bleef je vechten

De dagen waren zwaar.

Er waren diepe dalen, afgewisseld met kleine, hoopvolle oplevingen. Zowel geestelijk als lichamelijk raakte je op.

En toch bleef je vechten, bleef je doorgaan, tegen alle verwachtingen in.

Ondertussen zette mijn broer alles op alles om samen met mama de verhuizing te laten doorgaan.

Hij heeft het nieuwe huisje volledig klaargemaakt, de verhuizing gecoördineerd en alles geregeld, zodat je, mocht het moment komen, thuis kon komen in een warm en veilig huis.

Een gevecht voor het leven Wim Baan Rijssen Nijverdalseweg 37 Ursela Baan Stanley ter Haar Deventer

 

Een familie die voor elkaar klaarstaat

Voor mijn zus, die helemaal in Amerika woont, was het een enorme schok.

Zo snel als ze kon, vloog ze samen met mijn nichtje naar Nederland.

Ik was niet bij de ontmoeting, maar volgens de verhalen was het heel ontroerend.

Alle kinderen stonden om je heen en de kleinkinderen liepen de deur plat.

Iedereen maakte zich zorgen.

Zorgen om jou. En dit raakte je ook.

Stapje voor stapje, hapje voor hapje

Na een aantal dagen mocht je van de intensive care naar de verpleegafdeling.

Overdag leek het af en toe iets beter te gaan, maar de nachten bleven zwaar.

Je was vaak verward, wist niet waar je was, soms zelfs niet wie ik was.

Elke keer weer vertelde ik je rustig wat er was gebeurd, waarom je in het ziekenhuis lag en dat we er allemaal voor je waren.

De vooruitzichten waren niet rooskleurig.

Er werd gesproken over een hospice, over een verzorgingshuis waar je je laatste dagen zou moeten doorbrengen.

Toen werd het revalideren, maar daar was je toch te ziek voor.

Wat de dokters ook zeiden, jij gaf niet op en wilde naar huis.

Je bleef vechten.

Stapje voor stapje, hapje voor hapje.

Je bleef geloven in een stukje toekomst, hoe klein ook.

En vandaag ben je weer thuis ❤️

En vandaag ben je, tegen alle verwachtingen in, weer thuis.

Niet omdat je beter bent geworden, niet omdat het ineens goed gaat, maar omdat het nét kan.

Er is thuiszorg geregeld en waar nodig passen we het huis en de meubels aan, zodat jij zo comfortabel mogelijk kunt zijn.

Ik heb heel veel bewondering voor je.

Voor je kracht, voor je moed en voor je vechtlust.

Ondanks dat we weten dat dit de laatste fase van je leven is, laat je ons elke dag zien wat het betekent om te strijden, om niet zomaar op te geven.

Uiteindelijk zijn we er allemaal voor elkaar

Wat ik heel mooi vond om te zien, is dat we er, ondanks alle uitdagingen die een gezin kent, als puntje bij paaltje komt allemaal voor elkaar zijn.

Ook al bevinden we ons aan de andere kant van de wereld.


Alle rechten voorbehouden
© 2019 / 2026 Stanley ter Haar

Laat een reactie achter