Sorry Stanley ter Haar, na 18 jaar jeugdzorg
Sorry, Stanley ter Haar. Na 18 jaar jeugdzorg en 36 jaar strijd.
Auteur: Stanley ter Haar Thema: Mijn geschiedenis | Jeugdzorg | Persoonlijke verhalen
Locatie: Leeuwarden
Sorry, Stanley. Wat jou is overkomen, had nooit mogen gebeuren.
Vandaag werd ik met tranen in mijn ogen wakker. Maar voor het eerst in een hele andere wereld.
Een wereld waarin blijkbaar niet alleen plaats is voor onrecht, maar ook voor de waarheid.
Na achttien jaar jeugdzorg en 36 jaar strijd met de Staat der Nederlanden werd ik gisteren gebeld.
“Sorry, Stanley.”
Woorden waarvan ik eigenlijk niet meer had verwacht dat ik ze ooit zou horen.
“Wat jou is overkomen, had nooit mogen gebeuren. Je bent binnen de jeugdzorg blootgesteld aan seksueel misbruik, dwang en geweld. Je bent hiervan slachtoffer geworden.”
En toen kwamen de woorden die mij misschien nog wel het meest raakten.
“Er is niets in de wereld waarmee wij jouw leed ongedaan kunnen maken of verzachten. Maar we zien je en we horen je. Het spijt ons, Stanley.”
Na al die jaren.
Sorry.
Ik kan eigenlijk niet beschrijven wat die paar woorden met mij hebben gedaan. Jarenlang heb ik geprobeerd duidelijk te maken wat er is gebeurd. Wat het met mij heeft gedaan en waarom ik vond dat mij onrecht was aangedaan.
En nu werd het eindelijk uitgesproken.
Sorry is zoveel meer waard dan wat dan ook
Door deze sorry kan ik eindelijk vergeven en een stukje verder met mijn eigen leven.
Wat heb ik het allemaal oneerlijk gevonden.
En wat heeft het lang geduurd.
Vergeven is iets anders dan vergeten. Vergeven doe ik voor mezelf. Vergeten zal waarschijnlijk nooit mogelijk zijn.
De herbelevingen zullen blijven. Geurtjes, geluiden, wandelgangen. Kleine dingen die mij ineens weer terugbrengen naar toen.
Dingen waar een ander misschien gewoon aan voorbijloopt, maar die voor mij een hele herinnering kunnen oproepen.
Een sorry verandert dat verleden niet.
Het geeft mij mijn jeugd niet terug. Het maakt niet ongedaan wat er is gebeurd en het wist de herinneringen niet uit.
Maar vandaag is mijn wereld toch een beetje veranderd.
Blijkbaar is er niet alleen plaats voor onrecht, maar ook voor de waarheid.
En soms begint herstel bij iets heel eenvoudigs.
Erkennen wat een ander is aangedaan. En sorry zeggen.
Achttien jaar jeugdzorg vergeet je niet zomaar
Achttien jaar van mijn leven.
Dat is niet zomaar een periode. Dat is mijn hele jeugd.
Jaren waarin ik kind had moeten kunnen zijn. Waarin veiligheid en vertrouwen vanzelfsprekend hadden moeten zijn.
In plaats daarvan zijn er gebeurtenissen geweest die ik mijn hele leven met mij heb meegedragen.
En natuurlijk ben ik verdergegaan. Ik heb gewerkt, een bestaan opgebouwd en mijn eigen leven vormgegeven.
Maar verdergaan betekent niet dat iets voorbij is.
Soms leer je gewoon leven met wat je is overkomen.
Daarom betekent deze erkenning zoveel voor mij.
Niet omdat ik wil blijven hangen in het verleden, maar juist omdat ik het eindelijk een plek wil kunnen geven.
Nu is het tijd voor ons allemaal
Er zijn natuurlijk veel meer mensen die als kind te maken hebben gehad met excessen binnen de jeugdzorg.
Mensen die inmiddels volwassen zijn, maar nog iedere dag de gevolgen van hun jeugd met zich meedragen.
Samen met hen wil ik hetzelfde traject inslaan.
Omdat ik inmiddels zelf heb ervaren hoeveel een oprechte sorry kan betekenen voor de verwerking en het herstel.
Maar dat wil ik eerst goed organiseren.
Ook ben ik aan het onderzoeken of het mogelijk is om voor degenen die dat nodig hebben de juiste hulp te organiseren.
Want erkenning is belangrijk, maar daarna moet je ook verder kunnen.
En dat lukt niet iedereen alleen.
Lieve lotgenootjes, het is nooit te laat ❤️
Lieve lotgenootjes,
Het is nooit te laat, hè.
Geef nooit op. Laat je nooit, maar dan ook nooit, de mond snoeren. Door niemand.
Laat niemand jou vertellen dat jouw verhaal er niet toe doet.
Wij waren kinderen.
Kinderen die afhankelijk waren van volwassenen en organisaties die voor onze veiligheid en bescherming hadden moeten zorgen.
Wij zijn de kinderen van de rekening.
En vandaag voelt het voor mij alsof er eindelijk recht is gedaan.
Nu nog voor ons allemaal.
Vandaag ga ik even genieten
Ik ga vandaag even genieten van een wereld die, jaaaa, blijkbaar toch probeert te deugen.
Bijzonder, hè?
Een Nederland. Mijn land. Dat spijt betuigt en sorry zegt.
Na 36 jaar strijd had ik eigenlijk niet meer verwacht dat een paar woorden mij zoveel zouden kunnen geven.
Maar dat hebben ze gedaan.
En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Bedankt hiervoor. Wordt mega gewaardeerd. ❤️
Het leed dat jeugdzorg heet
Op mijn Facebookpagina Het leed dat jeugdzorg heet zal ik meer uitleggen over het proces dat ik ben aangegaan.
Ook vind ik het belangrijk dat we onze verhalen met elkaar kunnen delen.
Niet om steeds opnieuw in het verleden te blijven hangen, maar omdat herkenning, begrip en erkenning soms meer betekenen dan mensen zich kunnen voorstellen.
Ik kan de wereld niet veranderen.
Maar samen kunnen we wel praten over wat er is gebeurd.
En misschien begint daar voor iemand anders ook een stukje herstel.
Het leed dat jeugdzorg heet – Facebookpagina
Alle rechten voorbehouden
© 2019 / 2026 Stanley ter Haar
