Stanley ter Haar 18 jaar jeugdzorg
Stanley ter Haar 18 jaar jeugdzorg:
29-05-1985
Ik heb zojuist met tranen in mijn ogen, het formulier ingevuld bij schadefonds. Betreffende “Geweld in de Jeugdzorg ” Het begin van de aanvraag ging lekker, naam adres en natuurlijk het rekeningnummer. Ik dacht dat is mooi geregeld, maar niks was minder waar. Op de volgende pagina werd er wat door gevraagd. In welke internaten heb je dan gewoond, welke pleeg gezinnen. En voor ik het wist liepen de tranen over mijn wangen. Tussen neus en lippen door vertel ik mensen wel eens dat ik niet in een huis met een mama en papa ben opgegroeid. Maar hoe ouder ik word des temeer ik begin te begrijpen, dit juist deze ontwikkelen voor een totaal andere levensloop zorgde. Ik denk dat het tijd word om te stoppen met mijzelf schamen voor zaken die mij overkomen zijn als kind. Ik denk dat het tijd word dat ik vertel waarom ik begaan ben met het lot van kinderen en/of dat van de wereld. En ik denk dat het duidelijk mag worden, waarom ik misschien een beetje anders ben dan andere mensen.
Thuissituatie
Al heel jong was de situatie bij mijn adoptie ouders niet meer houdbaar. Mijn ouder hadden veel ruzie en mijn vader zat in zijn herstel van een alcohol verslaving. Ik werd enorm gepest op scholen in Rijssen en dit zorgde er voor dat ik altijd een soort van terug naar mijn eigen land wou, het lukte mij niet Vreede te vinden in mijn adoptie. Mijn moeder vroeg om hulp en Jeugdzorg kwam al gauw om de hoek kijken. Ze hadden mijn ouders overtuigd dat het beter was dat ik niet meer thuis woonde. Vooral mijn vader, hij stond ook niet volledig achter de adoptie. Mijn moeder is geboren in Duitsland en was de taal toen nog niet machtig. Ze begreep niet altijd goed wat er gezegd werd, hier had jeugdzorg een problemen mee. Mijn vader was een Hollander, maar ernstig ziek, hier had jeugdzorg een probleem mee. Er werd gewoon op een uithuisplaatsing aangestuurd.
Als ik had geweten wat ze jou aan zouden doen had ik dit nooit gedaan
Mijn Moeder
Na dat mijn ouders uit de ouderlijke macht waren gezet, dit om dat mijn moeder het vertikte mij af te staan en bleef vechten tot de laatste snik. Was ik over geleverd aan het systeem. Ik hoor mijn moeder nog schreeuwen. Het was tijdelijk. Het is mijn zoon. Ik aan de goden overgeleverd en ging van pleeggezin naar pleegezin, crisisopvang naar crisisopvang. Internaat naar internaat, of verhuisde intern. ik woonde nooit nergens langer dan een half jaar tot een jaar . De ene keer noemde ze het observatie de andere een kennismaking. wat het ook was, het zwerven stopte niet.
Stanley ter Haar 18 jaar jeugdzorg. Dwang, geweld en misbruik.
Elke plek zijn gebrek was zachtjes uitgedrukt. Als je de hel gezien dacht te hebben, kwam je ergens terecht waar het nog erger was. Dwang, geweld, misbruik, door personeel of onder elkaar. Ik wil er niet uitgebreid op ingaan, dit ook om dat er al heel veel bekent is. Vooral meisjes hadden het heel zwaar. Medicatie werd vaak gebruik om een situatie te creëren waarin je als kind minder weerbaar was, of het niet meer mee kreeg.
18 jaar had ik met kinderechter, gezinsvoogden, instellingen, jeugdzorg. begeleiders en ga zo maar door te maken. In de tussentijd werd school natuurlijk helemaal niks. In de jaren 90 kwam je vaak terecht op interne scholen, of scholen waar kinderen een achterstand hadden. Toen ik 15 jaar was stapte ik voor het eerst op een schip met de naam De Tukker. Dit was een project vanuit de gemeente Enschede in samenwerking met de instelling waar ik verbleef (BJ twente/ Jarabe) Ik ben dat schip opgestapt en er een half jaar ook niet meer af gekomen. Ik vond het geweldig en was eindelijk vrij. Ik begon te begrijpen dat als ik uit de klauwen van jeugdzorg wil komen ik mij moest gedragen een betaalde baan vinden met onderdak. zo werd ik matroos/stuurman en ging ik voor het eerst in mijn leven naar een normale school. Het maritiem academie IJmuiden.
Zelfredzaam
Ik zorgde dus al heel vroeg voor mijzelf en eigen inkomen. Eigenlijk te vroeg. Ook het werken op een schip als jongen van 15 is niet niks. Maar ik deed het wel, ik was een voorbeeld burger alles om maar uit die klauwen van jeugdzorg of andere instanties te blijven. Nog een paar jaar zij ik tergen me zelf. Dan ben je 18 en eindelijk vrij. Achteraf heb gezien heb ik nooit kind kunnen zijn, ze hebben mijn jeugd afgepakt en daarmee mijn leven voorgoed beschadigd.
Mijn broertjes en zusjes
Mijn hart gaat uit naar al mijn lotgenootjes. Alle kinderen die op dit moment vast zitten in een bedorven systeem. Mijn hart gaat uit naar de familie, het gemis het eeuwige gemis van elkaar. Het afscheid nemen en eeuwige eeuwige verdriet. Ik ken jullie pijn en zal niet langer zwijgen.
Maar mijn hart gaat ook uit naar mensen die er zijn voor kinderen wanner de ouder zijn overleden. Of het echt niet zelf kunnen. Het probleem is ook het jeugdzorgsysteem. Voor mijzelf heb ik mijn verhaal een plekje kunnen geven. Ik heb hier wel hard voor moeten werken en soms nog steeds moeite mee. Het me verdriet, boos, alles tegelijk . Ik heb vaak keuzen moeten maken en mij zelf de vraag gesteld wie ik ben, of wat ik wil zijn. Ik ben mij bewust van mijn verhaal en de uitdagingen die dit met zich mee neemt. Maar ik ben geen kindje meer, zonder ouders in een insteling. Ik ben man, een man met verantwoordelijkheden en een man waar ik trots op ben. Tenminste dit leer ik steeds mee.
Dankbaar
Tocht ben ik dankbaar, dankbaar voor het leven. Zonder mijn ervaringen zou ik niet weten wat echt belangrijk is in het leven. Dan zou ik niet begrijpen dat het niet uitmaakt wat je hebt maar dat het gaat om wie je bent en wat je doet. Nee het was niet makkelijk echt niet. Elke kind heeft recht op een veilig gezin en mensen om zich heen die van hem of haar houden. Maar ik denk graag om. Ik ben nu zelfs vader en doe het anders. Zonder verwijten naar mijn adoptie ouders overigens.
Mama hou heel veel van jou en begrijp nu ook beter waar jij door heen bent gegaan. Je hebt gedaan wat je kon. Maar jeugdzorg is een beest en wij gaan het in temmen.
